Dołożenie styropianu zmienia temperatury i przepływ pary w przegrodzie. Ocena kondensacji wymaga więc znajomości wszystkich warstw oraz warunków wewnątrz i na zewnątrz. Nie wystarczy wskazać miejsca, gdzie rzekomo zawsze leży punkt rosy. Trzeba rozróżnić wilgoć na powierzchni, wewnątrz układu i wodę pochodzącą z przecieku lub gruntu. Kondensacja na wewnętrznej powierzchni wiąże się z jej temperaturą oraz wilgotnością powietrza. Kondensacja między warstwami dotyczy warunków wewnątrz przegrody. Osobno występują przecieki, podciąganie kapilarne i wilgoć technologiczna. Te zjawiska mogą wyglądać podobnie na zdjęciu, ale wymagają różnych działań. Nie każda mokra plama jest dowodem błędnej grubości EPS.

Styropian pod stałym obciążeniem może odkształcać się z upływem czasu. To zjawisko nazywa się pełzaniem. Nie opisuje go sama wartość CS(10), która dotyczy krótkotrwałego badania ściskania. Do projektu potrzebne są dane CC lub inne właściwe dane producenta. Trzeba też ocenić rozkład nacisków i dopuszczalne osiadanie całego układu. Po przyłożeniu siły materiał odkształca się początkowo. Jeśli obciążenie działa dalej, grubość może zmieniać się w czasie mimo braku wzrostu siły. Właśnie ta część zachowania ma znaczenie pod stałymi warstwami, regałami, podporami lub konstrukcją. Krótka próba obciążenia na budowie nie pokazuje całego wieloletniego procesu.

Podwojenie grubości EPS podwaja opór samej izolacji, lecz nie dzieli automatycznie strat całej ściany ani rachunku za ogrzewanie na pół. Ściana ma także inne warstwy, a budynek traci ciepło przez dach, okna i wentylację. Warto oddzielić rachunek U od bilansu domu. Dopiero wtedy można ocenić rzeczywisty sens kolejnych centymetrów. Dla tej samej lambdy opór warstwy wynosi R = d/λ. Jeśli grubość wzrośnie z 10 do 20 cm, opór EPS wzrośnie dwukrotnie. To prosta zależność dotycząca materiału. Współczynnik U ściany jest jednak odwrotnością sumy oporów. Obejmuje mur, wykończenie i odpowiednie opory powierzchniowe, a w pełnej ocenie także właściwe korekty.

Współczynnik μ mówi, jaki opór materiał stawia dyfuzji pary wodnej w porównaniu z powietrzem. Nie opisuje izolacyjności cieplnej ani nasiąkliwości. Dla całej warstwy liczy się także grubość, którą uwzględnia parametr sd = μ × d. Dane EPS trzeba odczytywać dla konkretnej odmiany i stosować w analizie całej przegrody. μ jest bezwymiarowym współczynnikiem oporu dyfuzyjnego. Odnosi opór materiału do oporu warstwy powietrza o tej samej grubości w porównywanych warunkach. Wyższa wartość oznacza większe utrudnienie przepływu pary przez dyfuzję. Nie oznacza większej szczelności na wodę ciekłą ani odporności na zalanie. Te cechy sprawdza się innymi parametrami i metodami.

Grubszy EPS zwiększa opór cieplny warstwy, ale nie zamyka automatycznie dróg przepływu powietrza przez budynek. Szczelność trzeba rozwiązać osobno przy oknach, dachu, stropach i instalacjach. Dobra izolacja oraz ciągła warstwa szczelna współpracują. O ich skuteczności decyduje także jakość połączeń, których po zakończeniu robót zwykle nie widać. Styropian ogranicza przewodzenie ciepła przez przegrodę. Jego efekt zależy od lambdy, grubości i prawidłowego ułożenia. Warstwa szczelna na powietrze ogranicza natomiast niekontrolowany przepływ między wnętrzem a otoczeniem. Może ją tworzyć odpowiednio wykonany tynk, membrana lub inny przewidziany element. Jej materiał i połączenia trzeba wskazać w projekcie.

Współczynnik U ściany można oszacować, sumując opory jej warstw i opory przejmowania ciepła. Dla jednorodnej warstwy stosuje się wzór R = d/λ, a następnie U = 1/R całkowitego. Obliczenie wymaga grubości w metrach i właściwych danych materiałowych. Dopiero później ocenia się korekty, mocowania i połączenia z innymi przegrodami. Lambda mówi o przewodzeniu ciepła przez materiał. Podaje się ją w W/(m·K). Niższa wartość oznacza większy opór tej samej grubości izolacji. R opisuje opór konkretnej warstwy i ma jednostkę m²K/W. U odnosi się do całej przegrody. Jego jednostką jest W/(m²·K). Nie można więc porównywać liczby 0,032 z liczbą 0,18 bez sprawdzenia, do którego parametru należą.