Opis płyty PIR do ściany powinien wskazywać miejsce w przegrodzie i sposób wykończenia. Inne wymagania stawia ETICS, a inne fasada ze szczeliną. Specyfikacja musi także obejmować ciągłość uszczelnień, detale otworów oraz warunki wysychania całego układu. Płyty PIR mogą tworzyć ciągłą warstwę ocieplenia po zewnętrznej stronie ściany. Takie położenie pomaga ograniczyć mostki związane z elementami konstrukcyjnymi. Projekt powinien wskazać przebieg izolacji przez wieniec oraz połączenie ze stropem. To umożliwia ocenę mostków poza regularnym polem muru. Obliczenie ściany powinno rozdzielać regularne pole i połączenia przestrzenne. Wieniec, strop oraz ościeże mogą wymagać innych danych niż płaski fragment muru.

Na rysunku ALU TG należy wskazać, gdzie kończy się fabryczne połączenie. Otwory i docinki mogą zmieniać geometrię brzegu. Specyfikacja powinna określać sposób wykonania takich miejsc oraz etap ich kontroli. Wtedy wymaganie zachowania ciągłości staje się możliwe do wykonania i odebrania. Specyfikacja IKO enertherm ALU TG powinna identyfikować funkcję, jaką ma ocieplenie łączone fabrycznym piórem i wpustem. Elementem wymagającym jednoznacznego opisu jest brzeg docinki bez zachowanego fabrycznego pióra. Do danych wejściowych należy włączyć szerokość ostatniego pasa i położenie zakończeń zamka, a nie tylko powierzchnię przeznaczoną do ocieplenia. Dokumentem koordynującym pozostaje plan rzędów z oznaczeniem krawędzi pozostających po cięciu.

Nie ma jednego przelicznika, według którego centymetr PIR zastępuje określoną grubość każdego styropianu. Porównuje się opór cieplny i lambdę konkretnych produktów. Dla przykładowego PIR o λ = 0,022 W/(m·K) warstwa 10 cm daje podobny opór jak około 14,1 cm EPS o λ = 0,031 albo 16,4 cm EPS o λ = 0,036. To porównanie warstw, a nie gotowy projekt ściany. Najpierw trzeba ustalić, czy chodzi o sam materiał, czy o całą przegrodę. Opór warstwy izolacji zależy od jej grubości i lambdy. Współczynnik U ściany uwzględnia także mur, tynki, opory powierzchni oraz właściwe poprawki.

Dokumentacja ALU TAP powinna przypisywać każdy spadek do oznaczonego pola. Po zmianie wpustu trzeba aktualizować zarówno rysunek, jak i listę elementów. Warto również określić sposób odbioru rzędnych przed hydroizolacją. Samo sprawdzenie, że dostarczono płytę spadkową PIR, nie potwierdza zgodności układu. Specyfikacja IKO enertherm ALU TAP powinna identyfikować funkcję, jaką ma dach z aluminiowymi płytami spadkowymi o różnych nachyleniach. Elementem wymagającym jednoznacznego opisu jest styk pól o odmiennym kierunku odpływu. Do danych wejściowych należy włączyć różnicę wysokości końców klina i długość w kierunku spadku, a nie tylko powierzchnię przeznaczoną do ocieplenia.