W dokumentacji budowlanych płyt XPS często pojawia się odwołanie do EN 13164. Towarzyszy mu ciąg oznaczeń, który na pierwszy rzut oka wygląda jak trudny kod. W rzeczywistości opisuje konkretne właściwości wyrobu. Polistyren ekstrudowany można dzięki temu porównać według wspólnych cech, zamiast opierać się na kolorze i nazwie. Dokument nie wybiera jednak zastosowania za projektanta. Najpierw trzeba wiedzieć, jakich parametrów wymaga dana ściana, podłoga lub dach. EN 13164 odnosi się do fabrycznie produkowanych wyrobów z polistyrenu ekstrudowanego stosowanych do izolacji cieplnej w budownictwie. Odwołanie do niej pomaga ustalić sposób opisu i oceny cech XPS.

Na tarasie lub przy zewnętrznej części fundamentu izolacja może być narażona na wilgoć i zmiany temperatury. Sam kontakt z zimnym powietrzem nie opisuje jeszcze całego problemu. XPS dobiera się również pod kątem zachowania przy zamrażaniu i rozmrażaniu, jeśli wymaga tego zastosowanie. Polistyren ekstrudowany o odpowiednich właściwościach jest użyteczny w takich układach. Warunkiem rzetelnego wyboru jest sprawdzenie dokumentacji, a nie tylko ogólnego hasła o odporności na mróz. Zamrażanie materiału w suchym stanie i cykle po oddziaływaniu wody opisują inne warunki. W przegrodzie zewnętrznej oba czynniki mogą występować razem. XPS ma małą nasiąkliwość, co jest istotną zaletą w takich zastosowaniach.

W opisach izolacji łatwo pomylić reakcję na ogień z odpornością ogniową. W przypadku XPS rozróżnienie jest szczególnie ważne. Polistyren ekstrudowany nie jest materiałem niepalnym, a jego właściwości należy odczytać z dokumentacji wyrobu. Gotowa ściana, podłoga lub dach mają natomiast własne wymagania jako kompletne elementy budynku. Właściwe użycie izolacji polega na połączeniu obu ocen, zamiast przypisywania płycie cech całej przegrody albo wyciągania wniosków z jednej litery. Reakcja na ogień opisuje zachowanie wyrobu w określonych warunkach badania związanych z rozwojem pożaru. Dla XPS należy sprawdzić klasę w dokumentacji konkretnej odmiany. Na rynku występują różne deklaracje, dlatego nie można przypisać jednej klasy wszystkim płytom.

Płyty XPS ułatwiają wykonanie izolacji o określonej grubości i równych krawędziach. Ta wygoda nie oznacza jednak, że materiał nie reaguje na temperaturę i wilgotność. Polistyren ekstrudowany ma deklarowane cechy dotyczące stabilności wymiarowej oraz zachowania w określonych warunkach. Warto je rozróżnić od wytrzymałości na ściskanie. Dzięki temu można dobrać materiał do zastosowania i ochronić go podczas składowania, montażu oraz późniejszego użytkowania. W dokumentacji XPS można spotkać oznaczenie DS związane z oceną zmian wymiarów w określonych warunkach. Obok symbolu pojawiają się informacje o warunkach badania lub poziomie deklarowanej cechy. Należy czytać cały zapis, razem z objaśnieniem w tabeli.

Płyta XPS może przenosić obciążenie przez wiele lat. Tak dzieje się pod posadzką, warstwami tarasu lub odpowiednio zaprojektowanym fundamentem. Dla tych zastosowań znaczenie ma nie tylko krótkotrwała odporność na nacisk. Polistyren ekstrudowany trzeba ocenić również pod kątem pełzania, czyli zmiany odkształcenia pod utrzymującym się obciążeniem. Parametr ten pomaga dobrać materiał do warunków, w których liczy się stabilne podparcie i ograniczona zmiana grubości warstwy. Materiał może odkształcić się w chwili obciążenia, a następnie zmieniać kształt wraz z upływem czasu. Ta późniejsza część zachowania jest istotą pełzania. XPS występuje w odmianach o różnych właściwościach, więc do obliczeń potrzebne są dane konkretnego wyrobu.