Wiele płyt warstwowych z wełną ma deklarowaną klasę reakcji na ogień A2-s1,d0. Nie należy jednak utożsamiać jej z klasą samego rdzenia ani z odpornością ogniową całej ściany. Oznaczenia A1, A2, EI i REI odpowiadają na różne pytania. Przed zakupem trzeba sprawdzić dokumenty konkretnego wyrobu i warunki montażu. Określenie „niepalna płyta” jest za mało precyzyjne, by na jego podstawie zaprojektować przegrodę. Płyta składa się z rdzenia, okładzin, warstw łączących i elementów złącza. Właściwości jednego składnika nie opisują automatycznie całości. Sama wełna może mieć inną klasyfikację niż zespolony wyrób. W dokumentach zakupu trzeba więc szukać danych płyty przeznaczonej do określonego zastosowania końcowego.

Cienka płyta z wełną może być odpowiednia do wybranej ściany, ale jej przydatność trzeba sprawdzić w projekcie. Grubość 60 mm nie daje tych samych parametrów cieplnych i ogniowych co 100 czy 200 mm. Nie można też zakładać, że jest to najmniejsza grubość dostępna w każdym systemie. Najpierw ustal funkcję przegrody i wymagania. Dopiero potem oceń, czy oszczędność na grubości nie wymusi zmian w całym rozwiązaniu. Określenie „cienka” zależy od zastosowania. Płyta 60 mm może występować w danej serii, lecz nie musi być dostępna w każdym zamku i wykończeniu. Wymiary oraz zakres grubości należy sprawdzić w aktualnej karcie.

Grubość ściennej płyty z wełną dobiera się równocześnie do izolacyjności, wymagań pożarowych i sposobu podparcia. Nie wystarczy przyjąć 100 mm, bo taki wariant jest łatwo dostępny. Najpierw trzeba określić zadanie ściany i warunki w budynku. Potem porównuje się konkretne karty płyt oraz koszt całego rozwiązania. Odpowiedni wybór ogranicza ryzyko późniejszego docieplania lub przebudowy konstrukcji. Zapisz, czy jest to elewacja, przegroda wewnętrzna czy element o określonej funkcji pożarowej. Podaj temperatury po obu stronach i sposób użytkowania pomieszczeń. Uwzględnij wilgoć, częste mycie oraz możliwość zmiany funkcji hali. To informacje, które pozwalają określić wymagania.